Bazen kendimi inanılmaz ikna ediyorum. Kandırıyorum gaza geliyorum. Bi aydınlanma yaşıyorum. Böyle herşeyi yapabilecek şekilde aklımda ki bütün herşeyden kurtulmuşum gibi oluyor. Genelde bu süre uzun sürmüyor. Gibi oluyor diyorum çünkü beynimin bi yerlerinde durduğunu biliyorum o kara deliklerin sadece beni içine çekmek için fırsat kolluyor.
bu aydınlanma olayının sabit olması gerek devamlı olmalı yani. Arada bir gelmemeli "ara sıra bazı bazı" değil yani sürekli kalıcı olarak yerleşmesi lazım beynime. Demiyorum sürekli rahat gezeyim ama sürekli mutsuz gezmektense ara sıra mutsuz gezmek daha iyidir. Hiç yoktan yaşadığım hayatın değerini anlarım.
Bunun için ne yapmam gerek bilmiyorum ama öğrenecem zamanla oturtacam beynime kazıycam. Tarih öncesindeki insanların mağara duvarlarına kazıdıkları gibi kazıycam beynime . yıllarca çıkmamasını sağlıycam orda ne dersin yapabilir miyim!